چند تا نکته خوب برای عکاسی با انواع دوربین ها!

وقتی دوربین عکاسی برای اولین بار در قرن نوزدهم میلادی ساخته شد، تصاویری رو به کمک درخشش نور بر روی صفحه ای با واکنش های شیمیایی حساس به نور ثبت می کرد. در قرن ۲۱ میلادی بیشتر عکس ها توسط دوربینهای دیجیتال گرفته می شن که به جای واکنش های شیمیایی از سنسور استفاده می کنن و عکس ها رو به عنوان فایل دیجیتال ثبت می کنن. شاید در ابتدای رقابت قیمت دوربینهای دیجیتال بالا بود، اما امروزه قیمت دوربینهای دیجیتال پایین اومده و کیفیتشون روز به روز بهتر می شه.

درسته که بهترین عکس ها نیاز به بهترین عکاس ها داره، اما همیشه این طور نیست. شما ممکنه از عکاسی فقط برای ثبت لحظات و خاطرات استفاده کنید و یا به عنوان یک سرگرمی. اما تحت هر شرایط بد نیست اصول عکاسی رو بدونید. با وجود این که در ۱۵۰ سال اخیر عکاسی از نظر تکنولوژی تغییرات زیادی داشته، ولی در اصول تقریبا یکسان مونده.
در لیست زیر ۱۰ تا از شرایط مهم در عکاسی نوشته شده که می تونه کمکتون کنه تا بهترین عکس ها رو در هر موقعیتی بگیرید.

نور دهی

نور دهی بدون شک بستگی به میزان نوری داره که به سنسور دوربین شما وارد می شه. باید میزان نور عکس مناسب باشه برای زمانی که شما می خواهید عکس بگیرید و یا آماده عکاسی میشین. برای مثال در طول روز اگه با ایزوی بالا عکس بگیرید، یک عکس بیش از حد روشن خواهید داشت. اما با دیافراگم کوچک و ایزوی کم و سرعت شاتر کم امکان داره عکس های شما در طول روز هم تیره و تاریک بشن. تنظیم بین دیافراگم، ایزو و سرعت شاتر یک اصل مهم در عکاسی برای داشتن بهترین نور دهیه که می تونه با گرفتن عکس های پیاپی حل بشه.
حالت براکت که در خیلی از دوربین های عکاسی به طور خودکار وجود داره کمک زیادی به کنترل نوردهی می کنه.

دیافراگم دوربین

دیافراگم مربوط به میزان اندازه لنز برای ورود نوره. دیافراگم بزرگ تر باعث ورود نور بیشتر می شه. درباره اندازه دیافراگم سایزهای زیادی وجود داره که بین عکاس های مختلف سرش بحث وجود داره.
بیشتر دوربینها، دیافراگم های “f/8” و “f/22” دارن. این مقدار می تونه کم تر یا بیشتر باشه. برای مثال دوربینهای کمی هستن که لنزشون با دیافراگم f/0.95 سازگاری داره. اندازه زیاد اعداد این دیافراگم ها نشون دهنده کوچک تر بودن لنزه و ورود کم تر نوره. بین این اعداد رابطه خطی وجود نداره. برای مثال f/8 به نسبت f/5.6 به نصف نور اجازه ورود میده. در کل حالت استاندارد دیافراگم به حالات زیره.
f/1, f/1.4, f/2, f/2.8, f/4, f/5.6, f/8, f/11, f/16, f/22, f/32, f/45, f/64, f/90, f/128
دیافراگم به شدت مهمه، چون در عکاسی همه چیز به معنی جذب نور و دستکاریشه. دیافراگم مناسب و شرایط نور در عکاسی فاکتور اصلی در کیفیت عکس نهاییه. این خیلی سخته که یک دیافراگم رو به طور عمومی مناسب بدونیم، چون دیافراگم به خیلی از شرایط بستگی داره. برای مثال لنز مورد استفاده، سرعت شاتر و سوژه های مورد نظر عکاس. انتخاب دیافراگم مناسب بیشتر به تجربه و آزمایش نیاز داره.
دیافراگم تاثیر زیادی در عمق میدان داره که باعث افکت های هنری می شه. دیافراگم بزرگ تر عمق میدان کم تر و دیافراگم کوچک تر عمق میدان بیشتری داره.

فلش

فلش می تونه یه منبع نور بسیار مهم در شرایطی که نور کمه و محیط به اندازه کافی روشن نیست، باشه. در خیلی از شرایط دیگه هم فلش می تونه به گرفتن عکس به شما کمک کنه. اما محدود کردن فلش در نوردهی خصوصیت بسیار مهمیه که باید بهش دقت بشه. با وجود این که فلش برای گرفتن عکس در بعضی از شرایط الزامیه، خیلی از عکاس ها ترجیح میدن از نور محیط استفاده کنن.
برای کم کردن نور فلش و تنظیمش راه های مختلفی وجود داره. در خیلی از دوربین های دیجیتال امروزی تنظیماتی برای این موضوع وجود داره که می تونید بهش سر بزنید. می تونید با تنظیم فاصلتون و زوم کردن بر تصاویر میزان نیاز به نور رو تغییر بدید و یا با گذاشتن دستمال کاغذی روی فلش میزان نورش رو کم کنید. در غیر این صورت می تونید با انگشت دست جلوی فلش رو بگیرید که شاید باعث شه قسمتی از عکس تاریک بشه. استفاده از فلش و تنظیم اون نیاز به تجربه داره. عکاس های حرفه ای کارهای زیادی با فلش می تونن انجام بدن. از فلش های جداشونده استفاده کنن، نور فلش رو در سطحی بازتاب بدن و یا برای مات کردن تصویر ازش استفاده کنن. کاربردهای فلش بسیار متنوعه.

عمق میدان

بدون شک شما عکس های زیبایی از گل هایی رو دیدید که از فاصله نزدیک گرفته شدن و پشتشون تاریک و تیره است. این ناشی از محدودیت عمق میدان دوربینه. عمق میدان می تونه خیلی باریک ( مثل تصویر یک گلبرگ از یک گل) و یا خیلی بزرگ (مثل تصاویر مربوط به چشم اندازها) باشه.
میدان دید به شرایط دیافراگم بستگی داره. همون طور که در بالا گفتیم دیافراگم بزرگ میدان دید باریک تر و دیافراگم کوچک میدان دید بزرگ تر ایجاد می کنه. همین طور میدان دید به فاصله کانونی هم مربوط می شه که مربوط به نوع لنز مورد استفاده در دوربین و میزان نزدیک بودن سوژه عکاسی به دوربینه. سوژه های نزدیک تر میدان دید باریک تری دارن و سوژه های دور می تونن میدان دید بی نهایت هم داشته باشن. محاسبه میدان دید نیاز به محاسبات ریاضی داره و اگه علاقه ای به ریاضی ندارید بهتره با تجربه چند بار عکاسی میدان دید دوربینتون رو بررسی کنید.

فوکوس

فوکوس یک عملکرد از لنز دوربینه که به دیافراگم بستگی داره. فوکوس یعنی تمرکز بر یک سوژه عکاسی و به نسبت تار بودن بقیه سوژه ها. عکاس ها راه های مختلفی برای تنظیم فوکوس به طور دستی دارن. اما بسیاری از دوربین ها هم با خصوصیت فوکوس خودکار به سنسورهای دوربین اجازه میدن که فاصله سوژه از لنز رو تشخیص بده و فوکوس رو به طور خودکار تنظیم کنه. فوکوس خودکار بسیار خوبه اما محدودیت هایی داره. محدودیت های فوکوس در زمانیه که چند سوژه عکاسی مختلف دارید که فاصله های متفاوتی با دوربین دارن و یا در گرفتن عکس از سوژه هایی که در حال دور شدن و یا نزدیک شدن به دوربین هستن.
بعضی از دوربینهای پیشرفته از فوکوس خودکار پیوسته استفاده می کنن که می تونه فوکوس رو بر سوژه های متحرک حفظ کنه بدون اهمیت این که سوژه به کدوم سمت میره. اگه تهیه این دوربین های عکاسی با بودجه شما همخوانی نداره، باید به طور دستی فوکوس رو با توجه به فاصله تنظیم کنید. برای سوژه های متحرک هم منتظر بمونید تا سوژه به مکان مناسب برای عکاسی نزدیک شه.

سرعت فیلم (ایزو)

عدد ایزو میزان حساسیت نور رو اندازه گیری می کنه. ایزو به طور کلی به نوع و فیلم بستگی داره و استانداردهای اندازه گیری شده سازمان جهانی استاندارد که ریشه اسم ایزوست. در دوربین های عکاسی با فیلم، باید فیلم رو تغییر بدید تا ایزو تغییر کنه. در دوربین های دیجیتال این موضوع در تنظیمات مربوط به حساسیت نور و عدد ایزو تعیین می شه.
بر عکس دیافراگم ایزو معیارهای مشخص داره. عدد ایزوی کم تر نشان میده حساسیت به مقدار نور کمه و ایزوی بالاتر نشون دهنده سریع تر بودن در عکاسی و تنظیمات حساس تر به نوره.
اما با این حساب چرا همیشه از ایزوی بالا استفاده نمی شه؟ در دوربین های عکاسی فیلمی فیلم های با ایزوی بالا دونه دار بودن. این مشکل در دوربین های عکاسی دیجیتال هم خیلی برطرف نشد و ایزوی بالا باعث نویزهای دیجیتال می شه. یکی از مهم ترین نکات آموزش های عکاسی برای کیفیت بالا، گرفتن عکس با کم ترین ایزوی مورد نیاز در شرایطه. اما با این حال وقایع ورزشی و بیشتر سوژه های متحرک به ایزوی زیاد نیاز دارن.

لنز

لنز در واقع مهم ترین قسمت دوربینه. عکاسی در کل درباره چگونگی جذب نوره و همه نوری که قراره جذب بشه باید از لنز عبور کنه. در دوربین های کمی گرون قیمت لنز در خود دوربین قرار داره. خیلی از لنزها قابل تعویض هستن. اتصالات الکتریکی به لنزها تعیین کننده چگونگی فوکوس و زوم هستن.
یک مشخصه مهم در انتخاب لنز طول فوکوسه که به طول خود لنز بستگی داره که بر حسب میلی متر اندازه گیری میشه. لنزهای ۵۰ میلی متری به طور میانگین خوب به حساب میان برای عکاسی سوژه هایی با فاصله ۳۳ تا ۶۵ فوت (۱۰ تا ۲۰ متر) از دوربین عکاسی. لنزهای با زاویه باز طول فوکوس کم تری دارن و بیشتر برای عکاسی پانورما و یا سوژه های بزرگ که به شما نزدیک هستن، مناسبند. لنزهای با طول صدها میلی متر برای تلسکوپ استفاده میشن. اون ها سوژه های دور رو بسیار نزدیک نشون میدن، ولی میدان دید کمی دارن.
بهتره در دوربین های دیجیتال از زوم استفاده نکنید. چون دوربین دیجیتال با دستکاری پیکسل ها و بزرگ کردنشون، کیفیت عکس رو پایین میاره.

سرعت شاتر

این موضوع بستگی داره به مدت زمانی که شاتر بازه تا نور رو عبور بده. این مقدار بسیار کمه و به کسری از ثانیه میرسه. برای بیشتر دوربین های عکاسی این میزان ۵۰۰/۱ ثانیه است.
سرعت شاتر یک ویژگیه که به نور اجازه عبور میده و اگه زمان لازم رو طی نکنه باعث تار شدن میشه. در مدت زمانی که شاتر بازه نور به سنسور برخورد می کنه و اگه سوژه یا دوربین در حال حرکت باشن، بدون شک ما این تحرک رو با کمی تاری می بینیم.
شما می تونید با استفاده از سه پایه در زمان استفاده از سرعت شاتر کم این تاری رو کمی کم کنید. به خصوص اگه دنبال عکاسی از سوژه های متحرک و ورزشی هستید با این کار بازیکن ها تار نمیوفتن.

تعادل رنگ سفید

اینجا یکی از مهم ترین تفاوت های چشم و دوربین مشخص می شه. چشم شما هر رنگی رو که ببینه به مغز می فرسته و مغز با توجه به میزان نور عبوری تعیین می کنه جسم دیده شده چه رنگیه. اگه یک جسم سفید رو در زیر نور آبی بگیرید، مغز شما قادر به تشخیص تفاوت رنگ هاست و می فهمه جسم زیر نور آبی بازم سفیده. ولی این اتفاق در دوربین عکاسی نمیوفته و جسم سفید زیر نور آبی، آبی ثبت می شه.
تنظیم تعادل رنگ سفید کمک می کنه تا دوربین شما بهتر بتونه نورها رو تشخیص بده. این کار رو می شه دستی انجام داد تا به شرایط مناسبی برسید که نورها شبیه به حالت طبیعیشون باشن.
البته شما می تونید از تنظیمات خودکار هم استفاده کنید که خود دوربین تنظیمات رو ایجاد کنه.

پردازش های بعد عکاسی

در دوربین های دیجیتال، بعد از گرفتن عکس هنوز کار تموم نشده. استفاده از فتوشاپ یکی از محبوب ترین راه های پردازش تصویره. برنامه های زیادی برای دستکاری و پردازش عکسها وجود داره. با تمرین شما می تونید عکس های قدیمی رو تغییر بدید.
مبتدی ها از این برنامه ها برای تنظیمات نور، کنتراست و تعادل رنگ استفاده می کنن. این یه راه سادست تا عکس های بد رو خوب کنید و عکس های خوب رو عالی کنید. کاربرهای حرفه ای تر می تونن با کانال های رنگی بازی کنن، افکت های ویژه اضافه کنن و چند عکس رو با هم مخلوط کنن. برای مثال در یک عکس، مخلوطی از حالت های مختلف نور و رنگ از یک منظره رو جا بدن.
در خیلی از نرم افزارها امکانات خلاقانه ای وجود داره و هیچ محدودیتی براشون وجود نداره. ابتدا یاد بگیرید با دوربین عکس های خوب بگیرید و بعد با استفاده از این نرم افزارها بهترشون کنید.
برای خرید و فروش دوربین عکاسی نو و دسته دوم به سایت شیپور برید.

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده

2 نظرات

  1. جابیلو می گوید

    با تشکر از شما
    خیلی به درد من خورد از چیزیایی که میشنیدم و نمی دونستم یه کم سر در آدردم

    1. شیپور می گوید

      سلام دوست من، ممنون از توجه شما. خوشحالیم که مفید بوده.

اگر شما هم اطلاعاتی در این زمینه دارید با ما در میان بگذارید :

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.