۱۰ حقیقت جذاب از خودروهای کلاسیک آمریکایی (قسمت دوم)

خودروهای کلاسیک به همون اندازه قدمت و اصالتشون رمز و رازهای زیادی رو تو سینه دارن که وقتی به دنیاشون وارد میشی اون وقته که میبینی همین خودروهای قدیمی که دارن هنوز بین ما نفس میکشن یه زمانی چه عالمی برای خودشون داشتن.
شاید سن و سال خیلی از ماها قد نده که یادمون بیاد مدل‌های صفر این خودروها با چه ابهتی وارد بازار میشدن. ولی همین الانم که نگاه میکنیم چیزی از ارزش‌های یه خودروی کلاسیک کم نشده و شاید رنگ و روی کمتری داشته باشن ولی هنوز هم دود از کنده بلند میشه.
روز گذشته تو مطلب «۱۰ حقیقت جذاب از خودروهای کلاسیک آمریکایی (قسمت اول)» به ۵ نمونه از جذاب‌ترین خودروهای کلاسیک و نکاتی و جالب درباره‌ی اونا پرداختیم و امروز میخوایم تو قسمت دوم مطلبمون به ۵ مدل دوست‌داشتنی دیگه و حقایقی که درباره‌ی اونا وجود داره بپردازیم. پس یه بار دیگه با شیپور همراه باشید تا سری بزنیم به دنیای خودروهای کلاسیک تو ۴۰، ۵۰ سال قبل و ببینیم چه چیزی رو برای ما به ارمغان آوردن.

۱۹۶۹ فورد موستانگ باس ۴۲۹

یه بار دیگه سراغ موستانگ دوست‌داشتنی خودمون میریم که هم در گذشته و هم در حال حاضر اسمشون روی زبوناست. اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ میلادی رو باید عصر طلایی مسابقات ناسکار بدونیم که باعث شده بود خودروسازان تولید و تجارت مدل‌های مسابقه‌ای رو جدی بگیرن و مهندسان خودشون رو مجبور کنن تا از نظر فنی و طراحی ظاهری بهترین مدل‌ها رو وارد بازار کنن. در اون سال‌ها فقط ۵۰۰ نمونه از این خودروی کلاسیک ویژه مسابقات ناسکار تولید شده بود.
موستانگ باس ۴۲۹ یکی از همین مدل‌هایی است که با پیشرانه ۴۲۹ اینچ مکعبی V8 خودش میتونست ۳۷۵ اسب بخار توان داشته باشه و با دور موتور ۶۰۰۰ دور در دقیقه فقط برای مسابقات حرفه‌ای طراحی شده بود. مشکل این موتور اینه که برای استفاده تو خیابونا خوب نیست ولی به لطف هنرنمایی مهندسان آلمانی این خودرو تونست تو مسابقات زیادی شرکت کنه و یه مدل عتیقه از باس ۴۲۹ تو حراجی ۲۰۰ هزار دلار قیمت داشته.
نکته جالب درباره‌ی این خودرو اینه که بین سال ۶۹ تا ۷۰ میلادی سه مدل موتور مختلف روی اون کار گذاشته شده که قوی‌ترین اونا S-Code بوده و تمام قطعاتش مخصوص مسابقه طراحی شده. ولی به دلیل مشکلات فرایند سرهم کردن قطعات هیچ وقت موفق نشد. موتورهای بعدی به ترتیب T-Code و A-Code بودن که سبک‌تر در نظر گرفته شدن و موفقیت‌هایی هم داشتن.

۱۹۷۰ شورلت شِوِله LS6

54cae42460b4e_-_american-muscle-facts-07-0312-de
وقتی جنرال موتور قانون منع استفاده از موتورهای بزرگتر از ۴۰۰ اینچ مکعب رو تو خودروهای سایز متوسط برداشت، اون وقت موقع قدرت نمایی الدزموبیل با مدل ۴۴۲ و پیشرانه ۴۵۵ اینچ مکعب و LS6 شورلت با موتور ۴۵۴ اینچ مکعب V8 رسید.
خودروی شورلت میتونست ۵۰۰ نیوتن متر گشتاور داشته باشه و تو سال ۱۹۷۰ میلادی که رانندگان مشهور زیادی اون رو تست کردن تونست ۰ تا ۱۰۰ رو تو ۵٫۴ ثانیه پر کنه و جزو یکی از بهترین خودروهای عضلانی زمان خودش باشه. این خودروی کلاسیک بیشترین قدرت رو بین تمامی خودروهای عضلانی تولیدی شورلت داشته. اما نکته‌ی جالب اینجاست که مدل کوروت همیشه بهترین عملکرد رو بین شورلت‌ها داشته و تا زمان LS6، هیچ وقت جنرال موتور اجازه نمیداد توان خودرو از این بیشتر بره. بعدها مدل LS7 نیز با ۴۶۵ اسب بخار توان هم معرفی شد ولی هیچگاه فروش رسمی اون شروع نشد.

۱۹۶۹ پونتیاک GTO جاج

54cae424bd916_-_american-muscle-facts-08-0312-de
پونتیاک شاید تو سایه‌ی کمپانی‌های چون شورلت، بیوک، کادیلاک، فورد یا الدزموبیل گم شده باشه ولی همیشه اینطوری نیست و در اوایل سال‌های ۱۹۶۰ میلادی خودروهای این شرکت جزو محصولات بی‌رقیب بودن. ابتدا تصمیم گرفته شد نسخه‌ی کوچکتری از GTO ساخته شود که بعدها به مذاق مدیر عامل پونتیاک خوش نیومده و مهندسان و طراحان این کمپانی نسخه‌ای بهتر از GTO معمولی رو به نام Judge تولید کردن ۳۶۰ اسب بخار توان داشت امکان ارتقای اون به سلیقه مشتری هم در نظر گرفته شده بود.
نکته‌ی جالب اینه که تو اولین تبلیغات تلویزیونی پونتیاک جاج گروه موسیقی راک Paul Revere and the Riders آهنگی رو ردباره‌ی GTO خوندن و خواننده اصلی این گروه از طرفداران اصلی خودروی پونتیاک بود. این اجرا جزو اولین موزیک ویدیوهای راک تو دنیاست.

کوپو کامارو ۱۹۶۹

54cae42523eb9_-_american-muscle-facts-09-0312-xln
هیچ وقت نمیشه یه شورلت کامارو رو دست کم گرفت. یه خودروی کلاسیک آمریکایی که هنوز طرفداران خاص خودش رو داره. شورلت سیستمی داشت به نام Chevrolet Central Office Production Order که برای فروش محصولات خاص مثل ماشین‌های پلیس استفاده میشد. افرادی متخصصی چون یِنکو شورولت تو پنسیلوانیا معتقد بودن که میشه به این روش کاماروها رو فروخت. که همین موضوع باعث شد امکان فروش ۹۵۶۱ نسخه‌ی سفارشی با پیشرانه ۴۲۷ اینچ مکعبی V8 و ۴۲۵ اسب بخار توان شروع بشه که بدنه ای تمام آلومینیومی داشته. یکی از این کاماروها تو حراجی ۴۰۰ هزار دلار فروخته شده.
نکته‌ی جالب توجه اینه که در اصل نسخه‌ی آلومینیومی که با نام Zl-1 شناخته میشه یه خودروی مسابقه‌ای بوده و شورلت اونو مخصوص مسابقات مهم طراحی و تولید کرده بوده. هنوز به طور دقیق کسی نمیدونه شورلت از چه موتوری و قطعات تو کامارو کوپو استفاده کرده بوده.

۱۹۸۷ بیوک GNX

54cae4258a99a_-_american-muscle-facts-10-0312-de
بین خودروهای کلاسیک نمیشه به سادگی از اسم بیوک عبور کرد. بعد خودروهاث عضلانی دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی با اون موتورهای V8 قدرتمند این بیوک بود که اوایل دهه ۸۰ مدل زیبای GNX رو براساس مدل گرندنشنال معرفی کرد. این خودرو به یه پیشرانه V6 مجهز شده بود و فقط میتونست ۲۴۵ تا ۲۷۶ اسب بخار توان تولید کنه. تیم Car and Drive سال ۱۹۸۷ یه بار این خودرو رو تست کرد که به طرز شگفت انگیزی تونست ۰ تا ۱۰۰ رو تو ۴٫۶ ثانیه پشت سر بذاره و نشون بده که یکی از سریعترین خودروهای زمان خودشه. بیوک فقط ۵۴۷ دستگاه از GNX تولید کرده. نکته‌ی جالب اینه که وقتی بیوک دیگه تولید این خودرو رو ادامه نداد، پونتیاک همین پیشرانه رو به عنوان یادبود ۲۰ سالگی ترنس ام معروف رو مدل ۱۹۸۹ این خودرو استفاده کرد.
بیشتر مدل‌های معروف از خودروهای کلاسیک تو کشور خودمون پیدا میشه که خیلی از علاقمندان با رسیدگی به این خودروها، باعث زنده نگه داشته شدن اونا شدن. ما فقط ۱۰ حقیقت جذاب از خودروهای کلاسیک آمریکایی رو براتون بازگو کردیم ولی یه نکته‌ی خیلی جالب باقی میمونه. اونم اینکه شما خیلی راحت به کمک نصب اپلیکیشن شیپور روی گوشی موبایلتون میتونید بی‌دردسر خودروی کلاسیک خرید و فروش کنید!

ممکن است شما دوست داشته باشید بیشتر از نویسنده

2 نظرات

  1. Mazanne می گوید

    هنوز هم به سختی میشه این درجه از اصالت طرح و رنگ رو تو خیابونها دید

اگر شما هم اطلاعاتی در این زمینه دارید با ما در میان بگذارید :

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.